Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
’n Goei gewonte ies ’n plaotselijk gebruik ’n eige kruienbitter te geve. In Loon op Zaand ies’t nie aanders. Al in 1987 hai Leo van Loon (precies, d’n dieje) ’t idee om ‘m te maoke.
En sindsdien zen er veul kleddekes Loonse kruienbitter ingeschonke. Tege de schrobbelèèr konne wij as klèèn durp nie nie opbokse. En de kruienbitter verdween öt bild. Mar d’r komt ’n herkaansing! Onder dezelfde naom: ’t klutske, ’ne likeur. ’n Geslaachtsveraandering dus. Vur degge oew eege daoraon waogt, moete irst ekkes d’n aachterkaant leze: ‘Hoe te gebruike: ge moet ’n klèèn kleddeke kluts in ‘n glaoske doen (iet of wè) en die nie al te schielijk opdrinke, aanders raokte de kluts kwèèt. Mocht oe dè overkome, dan hangt ’r altijd nog ’n zakske Lôonse kruien aon de fles, dè oe de volgenden dag wir op de been kan brenge. (’t Zekske gewoon soppe in wèèrm wotter.)
