Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Oew zoo dä nou toch komme, äs ge bùite komt en ge komt iemes tege, dan geeg’t mistal over ’t weer: “Wa is’t toch wärrem of wa is’t toch kaaw of dieje wijnd sti me nie aon.” As ze dä vruger tegen onze vaoder zeeje, dan hoj ie ältè dees antwoord: “Stil, nie zo hard, dalijk weet ’t hil B’rgaaik.” Dä wos ginne praot vur onze vaoder. Hij wos tùinman bé ’t paotersklôster, ‘nnen èchte bùitemens en z’nen aaige weerman.
Hij wos ’t dik nie ens mee de weerman op de radio. ’t Zal in de zômmer geweest zèn, jaore geleeje, – wellie zaote krèk aon de soep – dä dieje weerman zeej: “Morgen stijgt de temperatuur naar 28 graden.” En ik hur onze vaoder nog zegge: “Hij wel…, dä’s dan denk ik… virtiejn in Börkel en virtiejn in Skaft.”
Oame Willem, diej hi ‘nne réégenmééter in z’nen hof. Alle mèrreges um negen ure en ’s aoves um zes ure kèkt ie oevel millimééter waoter d’r in zit. Ok äs ‘r ginnen dröppel in zit, dan skrèft ie dä op in e skrift, dä hoùwt ie bé in e sôrt dagboek. Tant’Anneke vèndt dä mär niks, want wie hi d’r nou toch iejt aon? Toch händig äs iemes zoo wille wete of ’t toen en toen, bevurbild op z’ne verjaordag, geréégend hi.
Tegeworrig kan alleman op z’ne zaktillefoan al virtiejn daog’ vurùit ziejn waffer weer dä’t wordt. En zèllefs kande’r op ziejn wanneer, hoeveul en hoelang dä’t réégent of dreùg blè. Toch händig, zèllefs vur tant’Anneke äs ze de was bùite wilt hange.
Ik heb den tééd nog gekend dä’t tegen onweer krioelde van de donderbisjes. Dä ge aon de skoteldoek kost rùike of ‘r nattighè op kömst wos. Of wijnd of störrem, äs onzen opa ne de wolleke keek en zeej: “D’r zit ‘nnen… bessem-in-de-locht.”
