Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Unne goeien dag saame!
Ik wógget ’s efkes oover m’n beeter helft hebbe, mar ik wó vurraf wèl vraogen um ’t wijer stil te haauwe, want ès de ons ’t trughurt, gif dè enkelt mar verveelendighèid. Ik heb ’t goewd getroffe mi ons vrouw. Ze is ’n goei moeder vur ons jong èn kleinkijnder. Ze is heel kreatief, kan goewd kooke èn is bekant alted vrolijk ondanks lichaamelijke kwaole.
Wè men wèl ’n bietje teegesti, is dè ze nogal gèire rètst. Ge haauwt ze nie hèndig thuis èn ès ze dan erres aachter ’n bèkske zit, ja, ik zeg ’t mar zachjes, mar dan roddelt ze ok wèl gèire.
Ze heeget lillijk in d’re rug, mar toch duu ze’r bekant alle daag op ùit. Nee, niks kan ze thuishaauwe. Mistal sti d’r vizier op D’n Bosch of Rósmòlle èn daor bewijst ze alledaag dè ze ’n èchte loerriekont is. ’n Èchte loerriekont!
