Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Sinds ik vur ’n theatervurstelling in het mollevel van Blinda de Mol zè gekrope, heb ik ’n zwak vur molle. ’t Zen noeste wèèrkers. Ge ziet ze nie, mar ge wit wel ongeveer waor desse zen. De miste meense zitten nie te waachten op molle, mar ik maag gère kèke naor de manier waorop ze te wèèrk gaon – of beter nie te wèèrk gaon. Soms lopt hullie hopesporke dood op ‘nen betonpad. Atie as ik ’ne molshôop zie, heur ik men vaoder zegge: dè’s ’r eentje van de mollepreut.
Noot gesnapt wè ’ne mollepreut nou eigelijk ies. Ik kan het ‘m nie mir vraoge. Mar misschient witte gullie ’t.
