Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Goejendag wir, beste lösterèèrs,
Vandaog wouw ik ’t ’s emme n’oover oons vrouw. Die is naomelek pas geleeje verjaord. En da’s op zich netuurlek best iets om blij meej te zèèn, mar balleve ’t fèèt da ze wir ’n jaor ouwer geworre n’is, zit ’r nog ’n grwoot nordjeel aon. En da d’is ’t fjeest.
Wie nwoodege me n’uit? Zulle me tuis fjeeste of gaon me meej oonze gaste n’uit eete? Tot op ’t leste mement wit oons vrouw ’t nie. Ze blef mar twèèfele.
Mar d’r mot netuurlek wel wa gereegeld worre. In ’t geval da me tuis fjeeste mot de dag van te vurre jeel de boel aon de kaant. D’r mot gewasse, gepoetst en gestofzuigd worre. D’r mot ’t nwoodege ingekocht worre. Wa zou d’n dieje wulle drienke? En zouwe ze ammel wel slagrwoomgebak lusse?
De vollegede dag verlwoop ’t fjeest net as aanders: jeel gezelleg. Mar as ik saoves laot, as iederjeen nor uis is, zoow ’s in de kaomer rondkèèk, dan denk ik bij m’n èège: Eb ik daorvur alles zoow goed motte… afkösse?
