Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Ge hurt nogal ‘s: “Hedde dees of hedde dä op den tillevizie geziejn?” En äs ge me dä aon mé vraogt dan krèdde nege van de tiejn kirre te hurre: “Nee, dä heb ik nie geziejn.” Want eigelijk kéék ik bé ùitzondering nog wel ’s ne den tillevieze, anders nôit. Dä köm eigelijk zo…
Toen ik 90 wier, dä’s al wir twi jaor’ geleeje, heb ik mi m’n aaigen aafgesproke wa ik nog wel de moewte wärd véén en wa nie. En dä telt ôk vur den tillevizie. Ik heb vruuger den urste zwart/wit tillevizie nog meegemaokt. Dä wos toen iejt hil bezunders en ’t hi nog lang geduurd vurdä wijlie béjons thaus den urste hon.
As ik ’m al aon zet, dan zet ik urst ’t gelùid al mee af, want diej hèrrie hoef ik nie te hurre. En dan al diej reclames, diej ik nie wil ziejn. Mär ôk ’t noews hoef ik nie mir te ziejn. Dä’s alle daog’ nie meer äs ‘nne variant op ’t noews van giestere. En dan diej èllènde diej ze ‘w van over hil de wèrreld laote ziejn.
Nee, sèns ik ginnen tillevizie mir kéék duurt m’nen dag veul langer. En wa ’t weer betrèft, nävenant ’t weer heb ik binnen en bùite ältè van alles te doewn, dä m’nen dag wir ’n uur te kort is.
Ik moet ‘r nie aon denke um d’r ure ‘ne ‘nne voetbalwedstrijd gaon zitten te kééke, krek lèk oame Willem. Mär äs hij in de kaomer bé den tillevizie zit, dan gi tant’Anneke in de keuke zitte. Diej kan den onwil van dä voetballe nie aonziejn. Ze vèndt veul voetballers van diej èchte nutterikke. Want toen ze lest noadgedwonge bé hun kennisse van ’t tennisse ne zo’ne wedstrijd meej gekeken hoj, zeej ze: “Hoj enne van diej voetballers wel twintig kirre… gezwierst.”
