Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Ier zemme wir meej oons protje, beste meense.
Edde ’ne goeje Sientereklaos gad, of doede göllie ’t onder de kestbwoom? Wij doen aaltij lotjes trekke om te bepaole vur wie we ’n seprieske motte maoke. Daorbij meuge me nie mjeer besteeje as veftien euroow. ’t Gao d’ommes mar om de leut en de gezellegèd.
Bij zoown sepries woor netuurlek ok ’n gedichje, ’n remmeke. Da d’is aaltij lache, giere, brulle. Me worre d’r uiteraord allemaol flienk durgaold. Daor worre me nie kwaod oover, wur, da d’is mar om te lache, da’s vur de leut.
Ge snap wel, da wij aon die gedichjes persies kunne weete, wie ta seprieske gemokt et. Me n’emme ommes allemaol oonze n’èège stèèl van rèème n’en dichte.
Mar as me op ’t lest van de n’aoved nor mekaore wèèze en zegge: “Gij è mèèn getrokke, da weet ik zeeker!”, dan doen ze niks as… afstraaje.
