Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Hedde gijlie ôk dä gevuulj dä äs ge oùwer wordt de jaore ommel korter worre? Dä zal dan wel nie meer äs e gevuujl zèn, want zèllefs de langsten dag hi nie meer äs 24 ure.
Want lééftè hi wa te beskrééven äs ge dä ôit hurt, vural bé ’t vroùwvollek. D’r wordt bé ‘nne verjaordag nie gauw gezeed oe oud ‘ze’ is. ’t skènt onfesoenlijk te zèn um d’r henne te vraoge.
Och jä, ons grutmoeder van ons moeders kant is 97 geworre. En äs ze heur vroege: “Bertha, oe oud zèdde nou?” Dan zeej ze: “Eén jaor oùwer äs vurrig jaor en dan hoef ik nie te onthoùwen oe oud ik zij.” En ze zeej ‘r ôk nog aachteraon: “Op menne lééftè wordt ‘r nie veul mir gestôrreve.”
M’n overgrutmoeder, ôk van ons moeders kant, diej is ruim 96 geworre. Diej heb ik nog gekend en ze is in heuren tééd nog de oudste inwônster van B’rgaaik geweest. Hi nog in de krant gestaon.
Onze vaoder is nog rùim 98 geworre, zodoende zit ’t oud-worre wel in ons geene, wordt wel ’s gezeed. Ik ben dan pas 92 mär kom ok nog alle daog’ ’n uur tekort. Ginne wonder, dä äs ge bezig zè, dä den tééd vliejgt en ‘r zó al wir e jaor um is. Ik zeg onze vaoder mär nao: “As ge ’s mèrreges wakker wordt en nog kant denke: wor zal ik dalijk ’t urst aon begiene, dan hedde ginnen tééd un doad te gaon. En m’nen auto is nog nie verslete…
Nou hebbe ’w jaor 2025 ôk al wir ’n maond aachter de rug en ben ik nou nog bezig mee ’t opmaoke van m’n goei vurnemmes van vleej jaor.
