Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Unne goeien dag same.
Ons beeter helft heeget nie breed in deezen ted van ’t jaor. Dè kèltig klam weer van de donker daag kùmt heur ekstra slècht ùit, want ès ze nie nor baote kan is ze nerres over te spreeke. Ik moet èiges bekenne dè’k van binne zitte ok al gaauw tebak heb, mar ik kan nog wè beeter ùit de weeg ès ons vrouwke. Onderlest zaat ze hier wir te puuzele èn te laachen umdè’k nor heur neef in Ammirrika ha geschreeve: “we are still going stram”.
Toen de tillefoon gonk èn ze van de bank wó komme, heb ik ze moeten optaakele. Ze krieg ’t èiges nie gemakt. “Ochoch toch, die verrèkte nattighèid,” klaagde ze, “ik vuul ’t vort in al m’n knooke. Ik zé zó krèmmig ès unne stijven bukkem.”
