Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Gemiddeld gezien zè ik mar klèèn. 164 stoi nog in men pas, mar dè haol ik nie mir.
Toch zè ik daormee de grotste van oons huishauwe van aacht man gewiest. In dè huishaauwe kwamen ’r nog drie aachter men aon. As middelste hedde’t nie zo makkelijk. Ge moet löstere naor de oudste mar van de jongste lösterde niemand nor jou. En as d’n emmer dan wir erges overliep omdè’k iets nodig hai van de ‘klentjes’, zi oonze pa: “Moete gij daor nou nog mee speule? Zo’n grote Lorrie!”
