Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Maashegge
Binnekort is ‘r wèr zô wied
’t Maashegge vlechte, de strijd um de gouwen hiep
Unesco, werelderfgoed, hôpe dè ’t zo blieft.
Kiend was ik en ik gong wandele mit ons mam
rook de witte bluumpkes die ik tègekwam
zaag knientjes, unnen haas die spulde ien de wei
de Maashegge, zô bizonder ien mei.
Seizoene wissele, generatie nô generatie
soms ware de hegge verdreugd, verknipt
en moste zuke nor de bluumpkes zô wit.
We leerde beseffe, dit mag nooit nie verlore
’t mot blieve, ok vur hun die nog worre gebore
de Maashegge getèkent ien lijne natuur.
Gröts ziej ik ien ’t vurjaor, de vuggelkes fluite blèj
de zon die schient, de wiend zingt van bloesem
van bledjes riezelig wit, en ik zing mit.
