Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
’t Wordt onderhand al wir ’s tééd dä ik m’n bloemzaod klaor leg want eind märt kan ik al ’t een en ander in de volle grond zaaie. Sommegte plante zaaie z’n aaige en diej kommen alle jaor’ van aaiges op, zo äs m’n flierkes. Iejt laoter ôk de lilletjes-van-dale en de jakobsladders. Diej leste ziede nie veul, mär bé mé kommen ze alle jaor’ wir trug.
M’n tullepe diej heb ik ín ’t naojaor al in de grond gedaon en diej paoslillies, diej géél narcisse. M’n dahlia’s laot ik ôk mär in de grond zitte nou ’t vôrt zochte wijnters zèn.
Dan bevriejze diej knolle nie mir. Wor ik nogal veul zaod van bewaord heb is van alderhande kleure klaproazen en van diej keboutermutskes, of vingerhoedjes wordt wel gezeed. En niet te vergééte diej liejvermännekes.
Dan heb ik nogal wa zonnebloemepitte bewaord, van driejderande sôrte. Diej moete wochte toew hallef maai, äs ’t nie mir vriejst. Ik hoop alleen mär dä ’t nie te veul réégent in vurjaor en nie te dreùg wordt in de zômmer. Want d’r staon vier hoage connifeere aon de zùidkant van ’t haus en diej zùipen alle vocht op.
Wa d’r wel tege kan, tegen de dreùgt, dä zèn diej witte bluumkes. Ge kent ze wel, diej ziede overal. M’n één opoe noemde ze péépermuntjes, en m’n ander opoe zeej tegen dezèllefde… m’n hemdeknupkes.
