Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Umdä ik vier groate connifeere nèffe m’n haus heb staon – m’n klèinkijnder noemen dä opa’s bos – heb ik ôk wa lééve rond de deur, zo lèk alderhande vogels en veugeltjes. Alleen al in diej hoage beùm nestelen al twidderande dùive, törrekse tôrtels en van diej dùive meej zo’ne witte kraog.
Dan heb ik aachter ’t haus nog ‘nnen hulstboam van meer äs sestig jaor oud. En dä’s krèk ’n ope volliëre. D’r vliejgt ’t hil jaor van alles in en ùit. Mistal de mèllo diej in den top van diejen hulst zo dik zit te zinge. Onder diejen hulst sti den drinkesbak waor van alles kömt drinke en zitten te poelieje. Ok ’t roadborsje en twee van diej blaùwpieperkes zèn hier vaaste klant.
In de wijtertééd sti diejen hulst vol meej rooi beezies Dan is ’t e fist um ik weet nie oeveul mèllo’s en zanglijsters en zèllefs kramsvogels te ziejn vèèchten um de lesten tros van diej beezieje.
Hier op de vensterbank sti dan ôk ’t hil jaor ‘nne vèrrekééker klaor um dä ommel van kortbé te kanne bekééke. Ons oudste kleinzôntje ùit Bels, diej wos denk ik vier jaor, wos op ‘nne zondeggemiddeg ’s béjons en hoj dieje vèrrekééker gevat en zeej: “Oapa! Ik ziej ‘nne musvoagel.” Mär dieje ‘musvoagel’, dä wos niks anders äs zo’n dùif meej zo’ne witte kraog. Zodoende noeme wijlie alle dùive sèns dieje zondag ôk vôrt… ‘nne musvoagel, ‘nne noewe vogelnaom.
Nou nestelde d‘r pas ’n mèllo bé me aon de vurdeur in diejen blaoùweréége. Diej mèllo’s hon daor zo’ne skônne nest gemaokt en ôk nog ’s goewd verskolen en zaot ’t vrouwke al e paor daog’ te bruuje. En laot me nou toch èfkes laoter de vier aaikes geroofd zèn dur zo’n verrekte… hikster.
