Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Hil men lève zè’k al doof. Net as ons moeder en onzen opa. 25% net niet doof genoeg vur ’n bijdraoge van’t ziekefonds. Dè’s erg, mar ge went ’r aon. Ge leert in ieder geval goed löstere. Wij zen nou ammel kaaigoed in ’t liplezen en articulere. Hil dikkels docht ik dè’k ’t ammel goed verstond, mar: “Ik zet de vuilisbak buite” ies iets aanders as “Ik vat ’n nuwt pak suiker”. Zoiets kan oew wel ies opbrèke. Mar de vlag kan uit! Èèndelijk zek doof genoeg (mee één oor) om één geheurapperaot van ’t fonds te krège. Ik heb ’r wel ore naor, d’r goi ’ne wèreld ope. Wè’n kabaol, wè’n geruis! De irste week schrik ik van doodgewone dinge die ik noot geheurd heb. De wend, gepiep, gekras, rège. Mar ok wè’n schon gezang van de vogels, iemand kanne verstaon zonder dè ge twee kirres moet vraogen: “Wè zidde gij?”
Heel soms dan doe ik ze uit. Dan valt de rust wir over men hinne en stiekem dèènk ik dan: èges vaort ’t best. Mar ondertuse lee men toestel vur één oor vattesgereed.
