Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Diej m’nen hof kenne diej zalle wel wete dä ik driej sôrte keerzebeùm heb. Maaikeerze, Spaonse keerze en Merèlle. Diej Merèlle, diej hebbe zowa ‘nne zoere smaok, d’r moete van hoùwe. Mär ältè lekker vur in de keerzestrùif.
Mär nävenant dä ge in’t vurjaor dik veul bloesem het, zèdde toch nog afhankelijk van ’t weer. As ’t lang blè vriejze, dan vält den opbrengst mistal tege. En äs ge d’r veul het, dan is ‘r wir ’n ander plaog, dä de spreùwen d’r op aaf komme. Nie één mär meej hil zwèrremen en d’r is gi krùid tegen opgewaasse. Mi de buks ‘r op skiejte mag ôk al nie mir.
Onzen buurman zeej al: Ge moet ’n plaot in diejen boam hange meej koej van letters d’rop PAS OP VUR DEN HOND. Dä kannen diej spreùwen toch ummers nie lééze!
Nou hoj ik gedrômd dä ik ’n foto van m’n skônmoeder hoj laoten ùitvergroaten op krantef’rmaat. Mär goeie raod is duur, dus in m’nen droam hoj ik diej groate foto in m’ne keerzenboam gehange. En wonder bove wonder, ’t hi nog goewd gehollepen op. Want diej spreùwe wozze van diej foto’s zo vernakes verskote, dä se de keerze van de leste driej jaor meej trug kwommen brenge.
Nou is m’n skônmoeder wel niet de knapste, meej d’r nogal verfrommeld gezicht. En ze kan d’r zèllef niks aon doewn, mär in de femilie kömt ze vur sommigen ôit over äs ’n hevige… k’nollie.
