Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
’t Ies op stèèrve naor dood: de langstraot as thuishaove van de lèèrindustrie. Mar ‘r wor gelukkig nog wel ötgepakt mee de restaanten en de kennis ’r over. In Wolluk stot ’r er ’n hil schon museum over. D’r waar tuse de plotse onderling nogal ies ne kir trammelaant. Dè was toen de meense aon huis wèèrkte al zo, mar ‘t wier èèrger toen de meense in de fabrieke terechtkwamen en per stuk ginge wèèrke. De heetgebaokerde Ketsheuvelse meense zette meer om as de meense öt Loon, die ’t looie gewend ware. As ’r mot kwaam, kwame de mooiste scheldwoorde bove wotter. Vur ’ne schoenmaoker öt de Kets ies daor ’n schon vurbild van: lèèrbedèèrver.
