Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Zo mar unnen dag
De wekker rammelt, ’t is tied
wasse, ânklèèje, honderiem kwiet
de kieder rope, ‘n bôtterham
d’n auto ien, die wèr nie start
we motte fietse, zien de baande hard?
Enne veur en enne aachterop
ik kom dus ’n kwartier te laat
d’n baas is kwoj, ik lag ‘m uut
dè mienen auto ’t soms nie duut
ienhale, haoste, ’t is zo schaft
um half vier heb ik alles af
jas ân houdoe en tot mèr
fietse mâ, de kiender waachte wèr.
Veters strieke, neuze poetse
nô de super bôdschap doen
bèj me blieve en how ullie fatsoen.
Twee blage, unnen fiets en ‘n zwaore tas
ik woj verdomme dè ik thuus was
’t règent flink, we worre nat
hööre dreuge, schoen op de mat.
Gruunte vlèèd en piepers ien de pan
doede gullie de pyama ân
haande waase, tôffel dekke
’t valt mit, ze ète lekker
iefkes speule en dan nor bed
ik heb de striekplaank al klaor gezet.
Strieke, vouwe tot ’n uur of tien
kan noh net ’t lâtste nèèjs zien
‘n gleske fris en iefkes zitte
hè hè, tied um te gaon pitte.
Jöttere unne langen dag
blèj dè ze now now slaope mag.
