Het was een indrukwekkend bouwsel van mogelijk meer dan vierhonderd meter lengte, rustend op massieve stenen pijlers die op hun beurt weer gefundeerd waren op een zware constructie van houten palen die in de rivierbedding waren geheid.
Toen restanten van de brug, indrukwekkende blokken natuursteen en zware eikenhouten palen, aangepunt en voorzien van smeedijzeren paalschoenen, in 1992 en 1993 werden opgedoken uit de rivier, bleek dat een van de bouwers zijn trots over wat er verricht werd niet had kunnen bedwingen. Zo’n gedegen werk, zulk vakmanschap, het kon niet anders of het zou de eeuwen trotseren. En dat was dan ook wat hij vol overtuiging in een van de funderingspalen uitbeitelde: het woord ETERNA, eeuwig, met letters van bijna 20 centimeter hoog.
Het mocht echter niet zo zijn. Slechts enkele tientallen jaren later trokken de laatste Romeinse soldaten hier weg. De brug raakte in verval en omdat blokken natuursteen vanzelfsprekend prachtig bouwmateriaal opleverden, werd hij geleidelijk aan gesloopt. Maar, nog in de negentiende- en twintigste eeuw hadden schepen hier soms last van de grote brokstukken op de bodem van de Maas.
