Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Goejendag beste meense.
Ier zemme wir meej leutege diejelektveraoltjes vur de raodiejoow. Witte waor ik ’ne grwoote n’eekel aon eb? Aon laote bedaareve van goej eete n’en drienke. Dan lig t’r swèèle ’ne n’alleve blomkwool, ’n zakske brokkelie of ’n boske zoomerpeejkes weekelaank in de koelkas, zonder da ta gebrökt wordt. En dan kunde ’t netuurlek weggwooie. Da vin ik dwoodzonde.
Dan kan ’t wel zèèn da taor ’n goej ekskuus vur is, wur. “Ik wul nie zoow dikkels ’t zellefde vlak naor mekaore n’eete.” Of: “Ik wouw ’t wel klaormaoke, mar ik ad nie de goeje souws in uis.” Of: “Jao mar die praaj die moes jirst op.”
En dus aareger ik me n’èège gereegeld. Dan is de slaoj wir bruin geworre. En dan is de limmenaode wir wèèd oover de daotum. Dan kunde die wir… wegkiepe.
