Deelnemers hoorden dit verhaal op de lokale radio, en de vraag was wat het woord aan het einde van het verhaal betekende. Meer informatie vind je op de website van ’n Lutske Brabants.
Het verhaal
Dag beste mense, ier ’n ver’aaltje van mijn Sjon was ’n ouwe taaie. Oògbejaard, mar da zagde nie or. Iederéén schatte n’m 80, terwijl tie toch al 92 was.
“Zeg ‘s, ome Sjon”, vroog z’n neef van 69, “wa d’is oew ge’eim om zo goed zo oud te worre?”
“Bezeg blijve jonge, gewòòn bezeg blijve. En dan bedoel ik nie zo mar wa d’in de rondte fietse n’op ’n illektrieke fiets, of éél de wèèreld rondreize. Neeje, lekker meddoew ande bezeg zijn, iets make. Volleges mijn blefde dan langer leve. Ik zijn messchien wel ’t levende bewijs van m’n eige gelijk”, lachte n’ie.
’t Was waar da Sjon altijd bezeg was. IJ sting ’s morregs op, zomers om 8 uur en ’s winters om 8:30. Dan volgde n’t ochterietuweel, wasse, aankleeje n’en ’n botterammeke n’ete. Dan vluchteg de krant deurneme, want ge mot toch bijblijve. En dan naar z’n werrekkamer. Vroeger was da z’n schuurke, mar sind dattie in ’n aanleunwòòning wòònde de werrekkamer. Al z’n geréédschap ing netjes uitgestald aan de muur. En dan begon tie. ‘N nestkasje vor op z’n balkonneke, ’t defekte koffieapperaat van de buurvrouw, ’n boekeplangeske voor z’n achterkleinkind, ’n poppen’uis voor ‘n nichtje, ge kon ’t zo gek nie bedenke n’of Sjon makte n’t. Toen tie 90 wier kreeg tie ’n leuteg kedooke. ’n Bordje vor op de deur van z’n werrekkamer: IJ zit wir op z’nne pikkel. En dèèr wastie gròòts op.
